Mazkur maqolada antroponimlar tilshunoslikda maxsus nominativ birlik sifatida tahlil qilinadi hamda ularning semantik, sotsiolingvistik va pragmatik xususiyatlari yoritiladi. Antroponimlar-ning identifikatsion, kommunikativ, sotsial va emotiv-pragmatik funksiyalari ilmiy asosda izohlanadi. Shu-ningdek, jahon tilshunosligida mavjud bo‘lgan turli nazariy yondashuvlar, xususan, antroponimlarning de-motivatsiyasi va semantik yuklamasi haqidagi qarashlar tahlil etiladi. Tadqiqotda fransuz antroponimik ti-zimi misolida ismlar va familiyalarning tarixiy, etimologik hamda madaniy asoslari ko‘rib chiqiladi.
В данной статье антропонимы рассматриваются как особые номинативные единицы в лингвистике, а также освещаются их семантические, социолингвистические и прагма-тические особенности. Научно обосновываются идентификационная, коммуникативная, социаль-ная и эмотивно-прагматическая функции антропонимов. Кроме того, анализируются различные теоретические подходы, существующие в мировой лингвистике, в частности взгляды на демоти-
90
вацию и семантическую нагрузку антропонимов. В исследовании на примере французской антропо-нимической системы рассматриваются исторические, этимологические и культурные основы лич-ных имён и фамилий
This article examines anthroponyms as specific nominative units in linguistics and highlights their semantic, sociolinguistic, and pragmatic features. The identificational, communicative, social, and emotive-pragmatic functions of anthroponyms are explained on a scientific basis. In addition, various theoretical approaches in world linguistics are analyzed, particularly views on the demotivation and semantic load of anthroponyms. The study explores the historical, etymological, and cultural foundations of personal names and surnames based on the example of the French anthroponymic system.
Foydalanilgan adabiyotlar
- Подольская Н.В. Словарь русской ономастической термннологии. Москва: Наука, 1988. С. 31.
- Суперанская A.В. общая теория имени собственного. Moсквa, “Наука», 1973
- Dauzat A. Les noms de personnes: origine et évolution. Paris, Librairie Delagrave, 1987.
- Begmatov E.A. O‘zbek tili antroponimikasi. Toshkent, 2013.
- Maxammadjonovna S.L. (2026). Antroponimlarning jahon tilshunosligida shakllanishi. American journal of education and learning, 4(2), p. 509–513.